door Joe van Burik - 9 november 2010
Natuurlijk denk je er liever niet aan. Dat zou misschien ook wel ongezond zijn. Maar toch ontkom je op z'n tijd niet aan een confrontatie met de dood. Ook niet in videogames.
Een tijdje terug schreef ik over Contact, de sterk op Earthbound en Golden Sun lijkende RPG voor de DS die door bijna niemand werd gespeeld. Onlangs pakte ik het spel er weer eens bij. Na een tijdje spelen kwam ik op een nieuw eilandje terecht, waar een oude man (een voormalig meesterdief) en zijn kleinzoon in een klein huisje verblijven. De oude man is al lang ziek en verzoekt me om wat klusjes voor hem te doen.
Na over de halve wereld te hebben gereisd om die opdrachten te volbrengen, kwam ik terug bij het stel. De oude man had zijn kleinzoon net uitgelegd hoe hij sloten moest kraken – om het dievenvak van grootvader op kleinzoon over te brengen. Net als het jongetje voor het eerst een kist open krijgt en vol trots naar zijn opa rent, zakt de oude man in elkaar. Kort daarna wordt hij door een straal van licht in de hemel opgenomen...
Ontroerd
Zelden ben ik zo ontroerd geweest door een gebeurtenis in een game als hierboven beschreven. Blij ben ik vaak geweest, bang ook nog wel eens, en ik schrok zelfs een keer zo erg dat ik terstond m'n spelcomputer uitzette. Maar geraakt in het hart door de dood van een spelpersonage, met een brok in m'n keel en bijna waterige ogen, ben ik vrijwel nog nooit. Terwijl het niet eens zo'n extreme situatie is: er zijn genoeg spellen waar je wel tientallen uren met een personage doorbrengt voordat hij of zij het leven laat.
En dan gaat het hier nog maar om andere personages die dood gaan, zogenaamde NPC's (non-playable characters). Los van de vraag wat voor een band je kunt hebben met iemand die eigenlijk alleen virtueel bestaat, kun je natuurlijk ook zelf dood gaan in een spel. En je vrienden ook. Je kunt zelfs je eigen vrienden vermoorden in veel spellen, wat dan meestal nog de bedoeling is ook!
Relativering
Aan de andere kant is de dood in videogames een fenomeen dat er altijd al is geweest. In Spacewar! deed je al niets anders dan een menselijke tegenstander doodschieten, Pac-Man schrompelde ineen als hij geraakt werd en Mario stierf al als je tegen een gemuteerde paddestoel aanliep. Sterven in videogames is een manier om aan te geven dat je niet goed genoeg bent om verder te gaan, daar komt het zo ongeveer op neer.
Tegelijkertijd is het voor gamers een algemeen geaccepteerd fenomeen. We relativeren de dood daarin zelfs. Vooral in de meeste nieuwe games kun je immers gewoon weer verder nadat je dood bent gegaan. En vervolgens dood jij degene die jou daarvoor vermoordde. Doodleuk, direct nadat je gereïncarneerd bent. Opgenomen worden in de hemel, zoals de bejaarde dief in Contact, is er meestal niet bij.
Niet dat ik je een depressie wil aanpraten, maar sta er eens bij stil. Bij voorkeer de volgende keer dat je 'af' gaat. Of nog beter, de volgende keer dat je een vijandige soldaat door z'n kop schiet, Ganondorf doorboort met je zwaard of zelfs op het hoofd van een Goomba of Koopa springt. Jij moordenaar.
33 reacties
Ik vond het einde van Lufia II wel droevig
als Maxim en Selan overlijden
Dit komt vooral omdat een van de eerste spellen was waarvan ik de verhaallijn zo goed kon begrijpen (als 9-jarig pikkie met een Snes). Ah, mooie tijden, tegenwoordig doet de dood mij niets in games, buiten het overlijden omdat het spel frustrerend moeilijk is.
als Maxim en Selan overlijden
Dit komt vooral omdat een van de eerste spellen was waarvan ik de verhaallijn zo goed kon begrijpen (als 9-jarig pikkie met een Snes). Ah, mooie tijden, tegenwoordig doet de dood mij niets in games, buiten het overlijden omdat het spel frustrerend moeilijk is.
Ach, ik kan er wel tegen dat sommigen doodgaan. Al is het best wel droevig in sommige spellen.
Als een spel goed speelt en een sterke verhaallijn heeft, kan het op sommige momenten voor best wel een brok in je keel zorgen. Het lijkt dan meestal ook net alsof je zelf meespeelt in een film. Zo moest ik aan het einde van Red Dead Redemption toch even slikken. Een game die alledaagse dingen en zelfs de dood goed weet na te spelen, kan voor mij best kunst genoemd worden.
In een game vind ik doodgaan ietsje nodiger dan in het echte leven. Anders wordt het spel ook weer zo makkelijk, en dan haal je er ook niet uit wat er in zit. En hier heb je wel voor betaald!
Goh, geen Fire Emblem? In Fire Emblem draait alles om leven en dood. Dood in Fire Emblem is permanent, dus als speler wil je niet dat er iemand doodgaat. Tegelijkertijd dood je elk hoofdstuk 10-50 menselijke tegenstanders. Misschien vind je het een beetje sip als een interessante, vijandelijke NPC z'n laatste pannenkoeken heeft gegeten, maar niemand denkt aan al die andere dode NPC's. Aan het einde van het spel krijg je zelfs een overzicht van de MVP's. Natuurlijk ben je blij als je favoriete personages hoog scoren.
Zoveel dood heeft over het algemeen weinig invloed op de personages. Ze lopen na het spel niet rond met PTSS, veel personages beginnen zelfs opgewekt aan een volgende oorlog! En om er nog een keertje in te hakken, veel personages zijn nog tieners. De helft van een gemiddeld Fire Emblem-leger bestaat uit kindsoldaten.
Ik kan me eigenlijk maar weinig games bedenken die op een realistische manier met de dood van vijandelijke NPC's omgaan. Luke uit Tales of the Abyss wil absoluut geen mens doden, ook niet wanneer de anderen (voornamelijk soldaten) hem wijzen op de noodzaak (zelfverdediging). Als hij dan toch uit zelfverdediging iemand dood, heeft dat een enorme invloed op hem. Later in het spel heeft hij nog nachtmerries.
Zoveel dood heeft over het algemeen weinig invloed op de personages. Ze lopen na het spel niet rond met PTSS, veel personages beginnen zelfs opgewekt aan een volgende oorlog! En om er nog een keertje in te hakken, veel personages zijn nog tieners. De helft van een gemiddeld Fire Emblem-leger bestaat uit kindsoldaten.
Ik kan me eigenlijk maar weinig games bedenken die op een realistische manier met de dood van vijandelijke NPC's omgaan. Luke uit Tales of the Abyss wil absoluut geen mens doden, ook niet wanneer de anderen (voornamelijk soldaten) hem wijzen op de noodzaak (zelfverdediging). Als hij dan toch uit zelfverdediging iemand dood, heeft dat een enorme invloed op hem. Later in het spel heeft hij nog nachtmerries.
"Tamara" wrote:
Goh, geen Fire Emblem? In Fire Emblem draait alles om leven en dood. Dood in Fire Emblem is permanent, dus als speler wil je niet dat er iemand doodgaat. Tegelijkertijd dood je elk hoofdstuk 10-50 menselijke tegenstanders. Misschien vind je het een beetje sip als een interessante, vijandelijke NPC z'n laatste pannenkoeken heeft gegeten, maar niemand denkt aan al die andere dode NPC's. Aan het einde van het spel krijg je zelfs een overzicht van de MVP's. Natuurlijk ben je blij als je favoriete personages hoog scoren.
Met Fire Emblem ben ik vaak te onvoorzichtig en vermoord ik characters die je kunt recruiten. Dit merk ik pas als ze doodgaan.
Zucht, *drukt resetknop in
Zucht, *drukt resetknop in
De eerste keer dat ik zeer ontroerd raakte van het overlijden van een personage in een game was in de PC adventure Bladerunner van Westwood uit 1999. Hele avond gedeprimeerd geweest, was erg aangrijpend.
Ik vind het in Fable altijd vreselijk als je moet kiezen tussen de dood van een geliefde of een volslagen onbekende. Waarbij de ene natuurlijk geld als een goede keuze en de andere als een slechte keuze.
Verder zit ik regelmatig met een brok in mijn keel als iemand doodgaat en er wordt een dramatisch verhaal omheen verteld. Ik ben te gevoelig.
Verder zit ik regelmatig met een brok in mijn keel als iemand doodgaat en er wordt een dramatisch verhaal omheen verteld. Ik ben te gevoelig.
Ja inderdaad bij Fire Emblem, Ik wil niet dat er iemand van mijn groep dood gaat.
Anders doe ik dat level altijd opnieuw, Samen uit samen thuis denk ik maar altijd.
Anders doe ik dat level altijd opnieuw, Samen uit samen thuis denk ik maar altijd.
zelf ben ik ook nog niet vaak ontroerd geweest bij een spel. Wel heb ik een keer met gta ctw een schok gekregen, Dat het meisje dood werd geschoten op een moment waarvan je het totaal niet verwacht.
Goede blog, ik snap helemaal wat je bedoelt. Het is eigenlijk best raar om mee te leven met een personage dat uit een paar polygonen bestaat, maar hoeveel mensen leven er niet dagelijks mee met soaps? Is dat niet even nep?
Ik vind het interessant dat je in nieuwere games ook morele keuzes kunt maken, al zijn die vaak nog te magertjes uitgewerkt. Maar zo was het bijvoorbeeld raar dat ik op het gegeven moment in BioShock 2 de keuze kreeg voorgeschoteld of ik iemand wilde vermoorden of laten leven. Ik heb uiteindelijk voor het eerste gekozen, maar kreeg naderhand toch last van wroeging: had ik de goede keus gemaakt? Dat slaat eigenlijk nergens op, want de persoon in kwestie was zelf verantwoordelijk voor de dood van vele mensen, allemaal voor zijn eigen vieze gewinnetje, en was ik per slot van rekening niet het hele spel lang al alles aan het afknallen wat ook maar bewoog?
Afijn, dat was dan misschien een wat hypocriete gedachte van mijn kant, om daar over in te zitten, maar ik kan nog wel een voorbeeld noemen: Oblivion. In deze game kun je vaak keuzes maken in hoe je bepaalde situaties aanpakt. Je kunt personen in leven laten of ombrengen, je kunt een gestolen object teruggeven aan de rechtmatige eigenaar, of verkopen aan de hoogste bieder, je kunt beslissen wat je belangrijker vindt; loyaliteit of geld, etc. Dit vind ik een hele interessante manier van gamen omdat je vaak zelf in de hand hebt wat er gebeurt, en ook zelf verantwoordelijk bent voor je acties in het spel. Het excuus 'ik maakte hem af omdat dat de bedoeling is van het spel' gaat dan niet meer op, omdat je die keuze zelf moet maken. Als ik dan mijn eigen gedrag in Oblivion analyseer, ben ik veelal erg moreel. Ik help de zwakkeren, verkies eerlijkheid boven duiten en vermoord geen personen die het er niet zelf naar maken. Ik heb ook vuile klusjes geklaard, maar daar ontkom je uiteindelijk toch niet aan.
Waarom dit hele verhaal? Wel, in Oblivion maak je je eigen personage, en daar speel je het hele spel mee. Het personage wordt als het ware een verlengstuk van jezelf in het spel. Het personages voert immers jouw opdrachten uit, kleedt zich zoals jij dat wil, en elke beweging die hij maakt is door jou bedacht. Op die manier ga je je ook echt aan zo'n personage hechten, en in die zin kan ik prima begrijpen dat je je ook kunt bekommeren over NPC's waar je flink wat tijd mee doorbrengt.
Ik vind het interessant dat je in nieuwere games ook morele keuzes kunt maken, al zijn die vaak nog te magertjes uitgewerkt. Maar zo was het bijvoorbeeld raar dat ik op het gegeven moment in BioShock 2 de keuze kreeg voorgeschoteld of ik iemand wilde vermoorden of laten leven. Ik heb uiteindelijk voor het eerste gekozen, maar kreeg naderhand toch last van wroeging: had ik de goede keus gemaakt? Dat slaat eigenlijk nergens op, want de persoon in kwestie was zelf verantwoordelijk voor de dood van vele mensen, allemaal voor zijn eigen vieze gewinnetje, en was ik per slot van rekening niet het hele spel lang al alles aan het afknallen wat ook maar bewoog?
Afijn, dat was dan misschien een wat hypocriete gedachte van mijn kant, om daar over in te zitten, maar ik kan nog wel een voorbeeld noemen: Oblivion. In deze game kun je vaak keuzes maken in hoe je bepaalde situaties aanpakt. Je kunt personen in leven laten of ombrengen, je kunt een gestolen object teruggeven aan de rechtmatige eigenaar, of verkopen aan de hoogste bieder, je kunt beslissen wat je belangrijker vindt; loyaliteit of geld, etc. Dit vind ik een hele interessante manier van gamen omdat je vaak zelf in de hand hebt wat er gebeurt, en ook zelf verantwoordelijk bent voor je acties in het spel. Het excuus 'ik maakte hem af omdat dat de bedoeling is van het spel' gaat dan niet meer op, omdat je die keuze zelf moet maken. Als ik dan mijn eigen gedrag in Oblivion analyseer, ben ik veelal erg moreel. Ik help de zwakkeren, verkies eerlijkheid boven duiten en vermoord geen personen die het er niet zelf naar maken. Ik heb ook vuile klusjes geklaard, maar daar ontkom je uiteindelijk toch niet aan.
Waarom dit hele verhaal? Wel, in Oblivion maak je je eigen personage, en daar speel je het hele spel mee. Het personage wordt als het ware een verlengstuk van jezelf in het spel. Het personages voert immers jouw opdrachten uit, kleedt zich zoals jij dat wil, en elke beweging die hij maakt is door jou bedacht. Op die manier ga je je ook echt aan zo'n personage hechten, en in die zin kan ik prima begrijpen dat je je ook kunt bekommeren over NPC's waar je flink wat tijd mee doorbrengt.
Dit is weer eens een heel ander verhaal. Als een game je zodanig weet te ontroeren dat je tot het einde toe meleeft heeft de gamemaker een goed spel op de markt gebracht. Ik heb vaak meegemaakt dat ik emotioneel werd van prachtige endings in een game of van het redden van een geliefd personage. Daar heeft de muziek voor een groot deel mee te maken en dat is ook zo bij droevige momenten in het spel. Maar er is één game die er uitspringt voor mij als het over de dood gaat. Dat is Alundra, uitgebracht op de PS1. Een action-RPG met een erg ontroerend verhaal. Daarin belandt Alundra in het dorpje Inoa. Naarmate het verhaal vordert gaan steeds meer dorpsbewoners dood, één voor één worden zij naar de eeuwige jachtvelden gestuurd door een boze geest, Melsaz. Allemaal worden ze netjes begraven met een toepasselijk deuntje en emotionele taferelen. Vooral toen Alundra's pleegvader, Jess, dood gevonden werd op de begraafplaats vond ik het heel erg.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=e9D9Jo3TDNg[/youtube]
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=e9D9Jo3TDNg[/youtube]
Ik huil nooit bij video games (tot nu toe in ieder geval).
Als ik bijvoorbeeld virtuele 'wezens' dood doet het me niets, het is toch nep
Als ik bijvoorbeeld virtuele 'wezens' dood doet het me niets, het is toch nep
[/quote]
"jordybutter" wrote:
Ik huil nooit bij video games (tot nu toe in ieder geval).
Als ik bijvoorbeeld virtuele 'wezens' dood doet het me niets, het is toch nep
Als ik bijvoorbeeld virtuele 'wezens' dood doet het me niets, het is toch nep
Huilen is ook niet het goeie woord, maar meer zo een beetje ene trillende onderlip krijgen. Die had ik eergisteren bij Layton,toen het verhaal werd verteld over het ontplofte onderzoek
Bij mother 3 was het aan het einde heel zielig, eerst is er die ruim duizend jaar oude porky fie dom genoeg is zichzelf op te sluiten in een plek waar niemand hem aan kan vallen maar waar hij ook niet uit kan en dus voor altijd opgesloten zit en dan heb je claus, ( of ook wel de masked man) die evil werd en jammer genoeg echt dood ging http://earthbound.wikia.com/wiki/Claus
Zo een moment had ik nou bij Okami. Tegen het eind als alle bewoners van de wereld 'weer' in hun god gaan geloven en Amaterasu er zo de kracht aan kan ontlenen om de demonengod te verslaan. Werkelijk mooi in beeld gebracht.
De dood van Rikiya in Yakuza 3 vond ik erg onverwachts en zeker de reactie van kazuma was erg heftig.
Ik had het toch even moeilijk bij Another Code R: a journey into lost memories op het moment dat je de geest van het zusje van Matthew ziet en dat ze nu rust had gevonden op het moment dat je de pop aan de geest gaf.
Wat ik me zo kan herrineren vond ik het bij tales of symphonia vreselijk om "bekende" te zien gaan, vooral die optionele scene op disc 1 (met de burgemeester van palmacosta en zijn vrouw) en de scenes in het begin met dat schattige oma-tje!!
heeft iemand van jullie die scene in austin powers 1 wel eens gezien. Dan loopt hij door de fabriek van dokter evil en schiet een van de handlangers neer en zie je hoe de kinderen wachten tot pappa thuis komt
heeft iemand van jullie die scene in austin powers 1 wel eens gezien. Dan loopt hij door de fabriek van dokter evil en schiet een van de handlangers neer en zie je hoe de kinderen wachten tot pappa thuis komt
Lost Odyssey. 1 van de beste RPG's van deze generatie op de 360. Briljante dialogen waarin ook de dood eens voorbij komt waarbij je toch wat emotie voelt opkomen.
Ik geloof dat alleen de dood van Joseph in FF2 en Galuf in FF5 me iets deden... FF7's Aerith was eerder een juich moment dan iets anders wat mij betreft.
Deze blog is trouwens ook precies zo van toepassing in boeken en films wat mij betreft.
Ook is het leuk om game overs uit te testen, bijvoorbeeld bij Golden sun (deel 1) als je weigert de wereld te redden, bij Chrono Trigger als op bepaalde momenten verliest of Dragon Quest 1 als je besluit de wereld te delen met de drakenkoning. Briljant dat je die mogelijkheid hebt
Deze blog is trouwens ook precies zo van toepassing in boeken en films wat mij betreft.
Ook is het leuk om game overs uit te testen, bijvoorbeeld bij Golden sun (deel 1) als je weigert de wereld te redden, bij Chrono Trigger als op bepaalde momenten verliest of Dragon Quest 1 als je besluit de wereld te delen met de drakenkoning. Briljant dat je die mogelijkheid hebt
Ik moet toegeven dat ik hard begon te huilen toen Berri werd neergeknald in Conker's Bad Fur Day. Weet niet waarom, is waarschijnlijk omdat het Conker in zo'n depressie slingerde, dat het spel eigenlijk heel humoristisch was in het begin, en dat hij op het laatste moment toch nog liet zien dat hij van z'n vriendin hield.. maar toen was het te laat. (en omdat ik om bijna alles huil.) Arme Conker. En dan ook nog tot koning gekroond worden. 't Was me een dagje wel, hè, mijnheer eekhoorn? ....
[/quote]
Wouw, freemd dat ik dit topic nog nooit eerder had gezien. Ik vond het einde van Mother 3 heel erg zielig:
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=FhZVKcM-zpk[/youtube]
Het was zowieso al een heel erg zielige game maar het einde maakt het nog erger
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=FhZVKcM-zpk[/youtube]
Het was zowieso al een heel erg zielige game maar het einde maakt het nog erger
Mass Effect 1
Ik werd zeer pissig toen Ashley het lompe besluit maakte om Urdnot Rex voor mijn ogen neer te schieten. Heel leuk en aardig, dat ze me probeerde te beschermen, maar ik kon hem nog makkelijk ompraten. Toen ik eenmaal de keuze kreeg om Ashley of Kaiden te helpen koos ik uiteraard voor Kaiden, heb Ashley nooit gemogen, ook al niet voor ze Wrex een nekschot gaf.
Ik werd zeer pissig toen Ashley het lompe besluit maakte om Urdnot Rex voor mijn ogen neer te schieten. Heel leuk en aardig, dat ze me probeerde te beschermen, maar ik kon hem nog makkelijk ompraten. Toen ik eenmaal de keuze kreeg om Ashley of Kaiden te helpen koos ik uiteraard voor Kaiden, heb Ashley nooit gemogen, ook al niet voor ze Wrex een nekschot gaf.
Ik had niet echt een brok in mijn keel ofzo, maar had wel moeite met het einde van Secret of Mana, waar je opeens maar een beest moet killen dat al die tijd je maat was. Best fucked.
Ja. Oke. En daar zit ik dan mensen van daken te gooien in Assassin's Creed en daar maniakaal bij te lachen.
"Marco" wrote:
Mass Effect 1
Ik werd zeer pissig toen Ashley het lompe besluit maakte om Urdnot Rex voor mijn ogen neer te schieten. Heel leuk en aardig, dat ze me probeerde te beschermen, maar ik kon hem nog makkelijk ompraten. Toen ik eenmaal de keuze kreeg om Ashley of Kaiden te helpen koos ik uiteraard voor Kaiden, heb Ashley nooit gemogen, ook al niet voor ze Wrex een nekschot gaf.
Ik werd zeer pissig toen Ashley het lompe besluit maakte om Urdnot Rex voor mijn ogen neer te schieten. Heel leuk en aardig, dat ze me probeerde te beschermen, maar ik kon hem nog makkelijk ompraten. Toen ik eenmaal de keuze kreeg om Ashley of Kaiden te helpen koos ik uiteraard voor Kaiden, heb Ashley nooit gemogen, ook al niet voor ze Wrex een nekschot gaf.
Ik kon Rex altijd ompraten voordat er iets gebeurde...
Moet ik wel bij zeggen dat ik tegen de tijd van die missie altijd al dik in de Paragon-kant zat, dus dat zal wel meegespeeld hebben.
Voor mij was de keuze dus wel een stuk moeilijker, aangezien ik met beide wel een band had opgebouwd.
OT: Tijdens InFamous moet je tegen het einde de keuze maken tussen het redden van je vriendin Trish (Die je al de schuld had gegeven van de dood van haar zuster) of een groepje doctoren die allemaal aan een paal hangen bovenop een gebouw dat op het punt staat te exploderen.
Als goedzak koos ik voor de meerderheid, maar eigenlijk had ik liever een slechterik geweest als ik daarmee Trish had kunnen redden.
Vooral toen Cole haar nog even tot leven kon wekken met zijn elektrische krachten en ze zei dat ze trots op hem was, raakte mij wel.
"Elmida" wrote:
Ja. Oke. En daar zit ik dan mensen van daken te gooien in Assassin's Creed en daar maniakaal bij te lachen.
Mooiste reactie tot nu toe
Ik moest een paar jaar geleden huilen bij het eind van Pokémon Mystery Dungeon: Explorers of Time. Die muziek, die woorden, die gezichtjes, zo zielig.
I am so lucky I met you. I am so lucky I used to be your friend.
Ik moest een paar jaar geleden huilen bij het eind van Pokémon Mystery Dungeon: Explorers of Time. Die muziek, die woorden, die gezichtjes, zo zielig.
[spoiler:2lkokfui]I am so lucky I met you. I am so lucky I used to be your friend.
Heb nog nooit moeten huilen bij een film, game, of wat dan ook. Heb wel een aantal keer een brok in de keel gekregen, en een keer een hele flinke.
ik speel al heel lang een spelletje genaamd Realm of the mad god het is een retro online Rpg shooter (van boven af schietende riddertjes en tovenaars). het is super verslavend en de moeilijkheidsgraad is heel hoog wat er dan in resulteert dat je razend snel dood gaat, maar in plaats dat je bij de vorige checkpoint het spel weer in springt ben je dat mannetje dat je met moeite hebt geleveld, wapens hebt bezorgd en fame hebt gehaald helemaal kwijt.
ik verbaas me er elke keer over hoe veel ik kan geven om een 8 bit mannetje.
ik verbaas me er elke keer over hoe veel ik kan geven om een 8 bit mannetje.
ricothepico
- 12 november 2012, 20:03
Nog ontroerender dan een sterfscène is het als je als kijker/speler doorkrijgt dat je sympathisant het einde niet kán halen... maar dat zelf nog niet doorheeft. Het is me al flink vaak overkomen en het blijft me iedere keer verbazen wat zo'n moment met je kan doen.
En wat meeleven met NPC's betreft: het is zoiets als meeleven met een karakter uit een boek of film, en vaak meer dan dat, omdat je eigen keuzes invloed hebben op hun leven. Is de hele kracht van de Pokémon-franchise niet dat je je verbonden gaat voelen met die beesten? Het klinkt vreemd en dicht tegen zielig aan, maar dat is de kracht van de geest: we scheppen door onze eigen vooroordelen en ons eigen antropomorfisme een karakter in die pixels en ja, het doet iets met je als je hun lot plotseling niet meer in de hand hebt.
De meeste sterfscènes in Final Fantasy, Kingdom Hearts of Fire Emblem vind ik er dan wel weer héél erg dik bovenop liggen, van mij mag het best wat subtieler.
EDIT: Als ik IGN mag geloven is Thomas Was Alone een boeiend spel als je niet gelooft in een persoonlijke band met digitale figuren.
En wat meeleven met NPC's betreft: het is zoiets als meeleven met een karakter uit een boek of film, en vaak meer dan dat, omdat je eigen keuzes invloed hebben op hun leven. Is de hele kracht van de Pokémon-franchise niet dat je je verbonden gaat voelen met die beesten? Het klinkt vreemd en dicht tegen zielig aan, maar dat is de kracht van de geest: we scheppen door onze eigen vooroordelen en ons eigen antropomorfisme een karakter in die pixels en ja, het doet iets met je als je hun lot plotseling niet meer in de hand hebt.
De meeste sterfscènes in Final Fantasy, Kingdom Hearts of Fire Emblem vind ik er dan wel weer héél erg dik bovenop liggen, van mij mag het best wat subtieler.
EDIT: Als ik IGN mag geloven is Thomas Was Alone een boeiend spel als je niet gelooft in een persoonlijke band met digitale figuren.
Als het echt realistisch is en erg, dan denk ik soms aan mijn opa en oma, die een paar maanden geleden zijn overleden, met amper 6 weken tussentijd. Daar krijg ik dan wel weer 'waterige' ogen van, maar vaak niet bij een game in normale situatie.
Tenzij het echt heel erg is, natuurlijk. Soms wel ja, als ik een heel geliefd personage zie sterven.
Waar ik wel waterige ogen van kreeg, was het einde van Prof. Layton en de Verloren Toekomst. Pas op: de volgende spoiler bevat een spoiler. Als je de game nog niet hebt gespeeld raad ik je aan deze niet te bekijken, tenzij je heel nieuwsgierig bent.
Toen Claires wegging van Layton, dat vond ik een zeer droevige scéne. Je weet wel, helemaal aan het eind.
Tenzij het echt heel erg is, natuurlijk. Soms wel ja, als ik een heel geliefd personage zie sterven.
Waar ik wel waterige ogen van kreeg, was het einde van Prof. Layton en de Verloren Toekomst. Pas op: de volgende spoiler bevat een spoiler. Als je de game nog niet hebt gespeeld raad ik je aan deze niet te bekijken, tenzij je heel nieuwsgierig bent.
Toen Claires wegging van Layton, dat vond ik een zeer droevige scéne. Je weet wel, helemaal aan het eind.
Laatste posts
| Animal Crossing: New Leaf (4341) door albert, 08:09 |
| Fire Emblem: Awakening (608) door GlaceonIce, 07:48 |
| Bikkeltopic [3:00 - 5:00] (3775) door DonAtello, 04:26 |
| Mijn laaste game dat ik heb uitgespeeld was.....? (189) door Elmo., 03:02 |
| Het Café - Waar Erica Terpstra 70 jaar is (277001) door Elmo., 02:51 |
Tweet laden...
[N]Gamer Crew
[N]Gamer schrijft al bijna 10 jaar onafhankelijk
over Nintendo. Heb je een nieuwstip of een vraag aan de redactie? Mail ons!
www.nedgame.nl, het grootste assortiment aan games en accessoires (nieuw en gebruikt)!