Een verslag schrijven over die beruchte dag gaat namelijk niet makkelijk. Met pijn in het hart voel ik me genoodzaakt de ontnuchterende waarheid te onthullen over wat zich afgelopen vrijdag allemaal heeft afgespeeld. Het zooitje ongeregeld dat zich professioneel Nintendo-bladenmaker denkt te mogen noemen zou zich waarschijnlijk niet eens staande weten te houden in de redactie van het verenigingskrantje van 65 plus Jeu de boules-vereniging ‘Bonsjoer’ uit Warmenhuizen (Warmentuut voor de lokale bevolking).

Carnaval?
Het amateurisme begint al een paar dagen voor de bewuste afspraak. Een afspraak waar wekenlang keihard over is onderhandeld blijkt voor sommigen opeens niet zo heel veel waarde te hebben. Ons enige redactielid van onder de rivieren (Nik Wouters) kwam bijvoorbeeld met een verhaal over een jaarlijks feest waarbij mensen zich raar verkleden, de naam van hun woonplaats veranderen en daarbij ook heel veel alcohol drinken. En dat dat ‘carnaval’ zou heten. Stel nou dat zoiets nou echt bestond, dan laat je daar toch geen redactiebijeenkomst voor schieten? Of neem Tamara van Staalduinen, ze verliest een keer ten overstaan van alle bezoekers van de HME-beurs een potje Tetris en durft ons gelijk niet meer onder ogen te komen. Roderick Leermakers maakte het helemaal bont: griep zou volgens hem een goed excuus zijn om het een keertje over te slaan. Moet je mee aankomen bij Niek Steur van ‘Bonsjoer’, krijg je gelijk het verhaal te horen over hoe hij met veertig graden koorts in de koeienstal tijdens het melken met een stukkie houtskool het wedstrijdverslag van de epische wedstrijd tegen de Ballenrapers uit Tuitjenhorn (Tuutjetuut voor de lokale bevolking) op een lege melkbus schreef. Dát is professionalisme!

Haringkar
Nu zou je misschien denken dat de mensen die wel aanwezig waren een betere indruk maakten. Het antwoord daarop is een meewarig en hoofdschuddend nee. Zo spraken we bijvoorbeeld af om 15:30u bij het Centraal Station van Haarlem (bij de haringkar, kun je zelfs met je neus vinden). Denk je dat iedereen er is, rijd je naar het Hub, sta je op het punt te beginnen met vergaderen, gaat de telefoon. Rody van der Pols aan de lijn (locatie haringkar), met de vraag waar we zijn. Blijkt Niels de Rijk niet eens geteld te hebben hoeveel mensen er moesten worden opgehaald. Moet je mee aankomen bij Giel Pieper, van Bonsjoer. Krijg je gelijk het verhaal te horen dat hij een keer vier uur op Niek Steur heeft gewacht in de stromende regen. Niek bleek z’n poot te hebben gebroken maar kwam toch opdagen. De daarop volgende interprovinciale pot tegen een Friese vereniging werd glansrijk gewonnen.

Dan de vergadering zelf. Eerlijk gezegd was er een lichtpuntje: de inbreng van stagiaire Laura Kempenaar. Het spel bestaat niet, maar als Laura’s Passie: Notuleren wel bestond had ze in haar eerste potje gelijk de mondiale highscore voor de komende vijf jaar neergezet. Triest natuurlijk dat mensen als Olivier De Neve en Samuel Hubner Casado zich laten overklassen door een groentje van de school voor de journalistiek. Zelden heb ik zulke waardeloze plannen gehoord als die twee daar opboerden. Pure tijdsverspilling. Gelukkig waren er blikjes drinken. Wist je al dat als je tegen elk oor een leeg blikje houdt, en er dan in gaat knijpen, je bijna niets meer hoort? Nee? Doe er je voordeel mee. Verder een prima vergadering, duurde minder dan twee uur, waarvan minstens een uur gevuld met slechte grappen waar toch iedereen keihard om moest lachen. Je moet toch wat.

Dan de reis naar mijn huis, voor het meer informele gedeelte van de avond. Kevin Plass rijdt achteruit bij het Hub weg, over een pylon heen. De man snapt blijkbaar niet dat je altijd waakzaam moet zijn voor terreur uit het Power Unlimited-kamp. Een ander hoogtepunt van de reis: Joe van Burik die het in een veel te zwaar onderwerp (voor zijn leeftijd en zijn provinciale afkomst) voorzien had op ‘de wetenschap’. De achterbank met Gerthein Boersma en Eric van der Woude sputterde hevig tegen. Ik kon gelukkig net doen alsof ik het druk had met het besturen van de auto. Gelukkig snapte Joe dat wel. Er stroomt nu eenmaal benzine door zijn aderen.

Blouse
Eenmaal aangekomen is de installatie voor het betere game- en kaartwerk altijd een beetje aarzelend. Je moet dan als de sodemieter zorgen voor bakken met chips op tafel, dan wordt het vanzelf gezellig. Pac-Man Vs. deed ook een mooie duit in het zakje, evenals de blouse van Arjen Kooreman (rechtsboven in de afbeelding). Hierna werd de grote tv geclaimd door de Smash Bros-koters (Samuel, Joe, Kevin, Olivier). De senioren van het gezelschap namen rond de keukentafel plaats om elkaar met veel mazzel pokergeld uit de zakken te spelen. Laura had al snel door dat er die avond weinig eer meer te behalen was en vluchtte na de pizza gelijk naar huis. De stemming werd er niet minder om. Het gejank na een verloren hand bij poker steeg tot burenruzieveroorzakende properties en werd alleen overstemd door het kraaien van plezier uit de woonkamer als Joe een Falcon Punch uitdeelde. Dat dit alleen maar kon omdat Samuel z’n achtendertigste tweet van de avond aan het tikken was mocht de pret niet drukken. Olivier, Jesse en Eric gingen overigens uiteindelijk met de pokerpoet aan de haal. Pure mazzel uiteraard.

Bomberman
Al die gebeurtenissen lijken misschien erg spontaan, maar het zijn ondertussen rituelen geworden. Rituelen die je kunt vergelijken met het aantrekken van een geluksonderbroek, of het vegen van je voeten bij het binnenkomen. Het zijn voorlopers op het enige echte evenement waar de bijeenkomst om draait. Het evenement waar iedereen ’s nachts dromen en nachtmerries over heeft: 8-player Bomberman! Maar wat gebeurt er als die amateurs allemaal vergeten zijn hun Wii-controller mee te nemen? Dan wordt het 6-player Bomberman! (gelukkig waren er nog wat Cube-controllers). Nog even voor de zekerheid, want misschien las je er overheen. Er is dus een [N]Gamer-avondje geweest met twaalf redactieleden van het enige Nintendo-tijdschrift van Nederland, en er was niemand (helemaal niemand) die er aan had gedacht extra controllers mee te nemen. Moet je bij Bert Schaap van Bonsjoer niet mee aankomen. Die heeft altijd een extra setje ballen in zijn achterbak liggen, naast de zakken landbouwgif. Maar ja, we hebben hier dan ook met niets anders te maken dan met een stelletje amateurs die toevallig een Nintendo-blaadje in elkaar draaien. Laura, je kunt nu nog proberen van stageplek te veranderen. Kun je een beetje jeu de boulen?