Na het kritische succes van Xenoblade Chronicles, dat via Britse lokalisatie in de nazomer van 2011 in de Nederlandse winkelschappen belandde, keken veel gamers uit naar het nieuwe project van regisseur Tetsuya Takahashi. Anderhalf jaar geleden lieten hij en zijn team bij Monolith Soft al weten dat ze op zoek waren naar medewerkers voor een nieuw Wii U-project, maar verder liet hij fans in het duister. Tot afgelopen woensdag dan. Maar wie is deze man?

Square Soft

Tetsuya Takahashi - niet te verwarren met Tetsuya Nomura, de ontwerper van in gespen verpakte Final Fantasy-personages - begon zijn carrière bij Nihon Falcom eind jaren ‘80 alvorens hij bij Square Soft aan de slag ging vanaf 1991. Daar werkte hij zich langzaam omhoog van het maken van graphics voor onder andere de Super Nintendo Final Fantasy-trilogie tot het hoofd van de graphics voor het immer prestigieuze Chrono Trigger.

Samen met zijn vrouw Kaori Tanaka, beter bekend onder het pseudoniem Soraya Saga, schreef Takahashi een concept voor Final Fantasy VII. Hun meerderen vonden het concept te duister voor een Final Fantasy-deel, maar gaven het stel desondanks de ruimte om aan het project te werken. Het resultaat was Xenogears, een game waarmee Takahashi zijn talent verzilverde. Helaas wist hij er geen miljoen exemplaren van te verkopen (wel 900.000 stuks), waardoor zijn leidinggevenden geen geld meer wilde vrijmaken voor de geplande vervolgdelen. Daarop verliet Takahashi Square Soft.

Monolith Soft

Hij richtte samen met andere voormalig Square-werknemers zijn eigen studio op, genaamd Monolith Soft, zodat hij aldaar het Xeno-universum verder kon uitdiepen. Dat begon als de Xenosaga-trilogie (ook al waren er oorspronkelijk zes delen gepland), maar ondanks het succes van Episode I nam Takahashi afstand van zijn leidinggevende rol binnen het project. Episode II en III, al reeds op papier gezet door Takahashi, werden afgemaakt door de rest van het team.

Halverwege de jaren ‘00 benaderde Takahashi de zeker niet minder getalenteerde componist Yasunori Mitsuda, waarmee hij voorheen nauw had samengewerkt tijdens de ontwikkeling van Xenogears en de eerste Xenosaga, voor een nieuwe project. Gelukkig was het sentiment wederzijds: Takahashi wilde geen game maken zonder de muziek van Mitsuda, en Mitsuda zou nooit ‘nee’ durven zeggen tegen de gerespecteerde Takahashi. Uit deze ‘match made in heaven’ kwam in 2008 Soma Bringer voort, een action role-playing game voor Nintendo DS die helaas nooit buiten Japan verschenen is.

Xenoblade

Dit relatief kleine project (de Xeno-delen zijn immers ware epossen) leidde ertoe dat Takahashi weer naar de voorgrond stapte in een nieuwe poging om zijn droom, balancerend tussen ambitie en megalomanie, te realiseren: het herscheppen van de wereld. Wat hij daar precies mee bedoelt en of hij met Xenoblade Chronicles daarin geslaagd is laten we voor nu maar in het midden; dat de game spraakmakend is, blijkt uit de vele blogs die Tamara aan het virtuele avontuur gewijd heeft.

Na de zware psychologische en emotionele thema’s in de eerdere Xeno-delen, zocht Takahashi bewust een lichter thema voor Xenoblade Chronicles: op reis gaan. Hierdoor werd de game aantrekkelijk voor een jongvolwassen publiek. Toch knaagt er wat bij Takahashi. In interviews gaf hij aan dat hij namelijk vindt dat hijzelf verslapt is als schrijver sinds het Xenogears-tijdperk en vindt dat zijn werk slechts 5% bereikt heeft wat van de ideale game zou moeten zijn.

Xenoblade 2 (of "X")

Stiekem zou Takahashi ook liever schrijver van boeken dan schrijver voor games zijn, zodat hij zich niet bezig hoeft te houden met het ontwerpen van dorpen en de talloze NPC’s die daarin wonen. Een bijzondere opmerking, zeker gezien de enorme hoeveelheid NPC’s en bijbehorende quests die te vinden zijn op Bionis. Xenoblade Chronicles was ook niet bedoeld als de magnum opus van het bedrijf, maar ‘slechts’ een experiment. Je verzint het niet.

In het nieuwe project voor de Wii U, onder fans bekend als “X” of “Xenoblade Chronicles 2”, lijkt het ‘experiment’ Xenoblade en de science-fiction uit de eerdere Xeno-delen samen te komen. Ook de zorgen dat de implementatie van multiplayer ten koste zou gaan van het verhaal zijn gezien Takahashi’s interesses niet reëel: de man maakt liever verhalen dan games. Mocht hij ervoor te kiezen om voor dit project wel een magnum opus en daarmee zijn visie van de ideale game na te streven, dan mogen we daar nu al de vingers voor aflikken.

Oh, en Square? Succes.